Hoe moet dat....loslaten???

We hebben genoten dit weekend van het weer samen zijn van ons gezin!
Wat een luxe om het s'morgens wat rustiger aan te doen, Robbie lekker in zijn eigen bed te zien liggen en samen aan de ontbijt tafel te zitten....genieten van de kleine dingen die we zolang gemist hebben!


Na de eerste grote vreugde van het thuis komen van Robbie komen daar ineens ook onzekerheden en de zorg de hoek om kijken......
Die grote roze wolk word dan ineens een stuk kleiner.
Waar we eerst nog de controle hadden in het ziekenhuis of liever gezegd we hadden daar de verpleegkundigen die hem in de gaten hielden en Robbie kon natuurlijk geen kant op in het WKZ, lokt nu de vrijheid......
Robbie is overmoedig...denkt dat het allemaal wel gaat en wil erop uit, logisch natuurlijk want hij heeft dat al die maanden moeten missen maar voor ons als ouders, pfff valt niet mee om een stukje los te laten...dood eng vind ik het!!!
Van de arts mag Robbie, zolang hij zich goed voelt en hoog in zijn cellen zit, naar school....slik!!!
Ineens komen daar allerlei zorgen bij, zou het wel goed gaan, wat als dit, wat als dat???...Loslaten heet dat he???
We gaan voorzichtig beginnen, dinsdag en vrijdag 2 uurtjes naar school, op maandag en donderdag moeten we naar het WKZ, Ik breng Robbie weg en haal hem weer op...fietsen gaat mij nog wat te ver, het is toch 10 km die hij moet fietsen.
Het gezin moet zijn draai weer een beetje vinden,een nieuw ritme creëren......
Het gaat me eigenlijk allemaal iets te snel, 2 weken geleden was hij nog erg ziek en lijkt alles nu in een sneltrein vaart te gaan...het is bijna niet bij te houden!!!

Loslaten.....hoe doe je dat?????